En Nolan is op veel vlakken een perfect tegenpool voor Musk: terwijl SpaceX- en Tesla-ceo Elon Musk datacentra in de ruimte promoot en onophoudelijk stroomt uit AI-genererede inhoud plaatst, heeft Nolan zichzelf omschreven als "een technoscepticus" en gezegd dat hij voordat er sprake was van KI nog nooit technologie had gezien die zo volledig door het publiek werd afgewezen. En hoewel Noland's versie van De Odysee zeker vol zit met visuele effecten, gaat dit voornamelijk om een prestatie binnen praktische filmmaking; de productie speelde zich af over zes landen heen en telde duizenden acteurs en crewleden.
Na haar release in juli werd de film een buitengewoon succes aan het kassatoon; Imax-sessies werden maandenlang uitverkocht en hij zou bij uitstek favoriet kunnen worden voor de volgende Academy Awards. Wat betreft Groks versie van "The Odyssey" (gemaakt in samenwerking met Wonder Studios en regisseur Dev Walker), dan kun je dat zelf bekijken. Ik moet toegeven: het is niet zo'n spectaculair slecht werk als ik had verwacht, zeker indrukwekkender dan andere video's die Musk recentelijk heeft gepost. Als ik er beter op lette waren momenten waarin dacht dat dit echte acteurs zouden zijn over een echt zee te varen.
"En terwijl ik niet kan oordelen over de historische nauwkeurigheid bij Grok, lijkt het er wel op dat alle personages een door Musk goedgekeurd huidskleur hebben, en vertelt de narrator in een Brits accent dat iedereen herkenbaar zal vinden die ooit heeft gespeeld in een fantasyvideospel of gekeken naar een generieke Hollywood-epos uit de afgelopen 25 jaar. Wat deze beelden echt missen is enig gevoel voor artistiek vakmanschap, inspiratie of menselijke interesse."
De achtergrondverhaal — geleverd via bovengenoemde voice-over — lijkt eeuwig te duren en geeft uiteindelijk plaats aan een rij baardgezichtjes die elkaar opvolgen; elk schreeuwt stijve dialogen waardoor Nolans dialoog klinkt als Shakespeare's werk. Hoewel enkele individuele shots misschien wel een redelijke nabootsing vormen van realiteit, voelt het geheel volledig onbeadembaar: kijkers krijgen geen gevoel voor momentum en geen reden om zich zorgen te maken over iemand of iets dat in beeld verschijnt.
"En terwijl ik zonder moeite mijn aandacht kon houden tijdens bijna drie uur aan Odysee door Christopher Nolans regiekapstok," schreef hij, "was ik bij het bekijken van Grolks versie listeloos bezig te controleren hoeveel tijd er nog over was voordat deze zelfs maar halverwege zat. Het is moeilijk om voor te stellen dat iemand geïnteresseerd zou kunnen worden in een andere zevenduurtje dit soort content, laat staan wat overeenkomt met een volledige film waardig."}
